Lazania

Lasagne alla bolognese to danie, które smakuje jak niedzielne popołudnie w Emilii-Romagnii: wielowarstwowa, aksamitna opowieść o cierpliwości, w której mięsny ragù i delikatny beszamel tańczą między cienkimi płatami makaronu, a Parmigiano przytupuje, potrząsając złocistą skorupką.

Lasagne ma korzenie sięgające starożytnego Rzymu – lagana czy laganum były cienkimi płatami mąki pieczonymi lub smażonymi i farszowanymi mięsem. Przez wieki ewoluowały: w średniowieczu pojawił się ser, w Neapolu pomidor, a w Bolonii ostatecznie połączyły się z lokalnym ragù i beszamelem. To nie jest danie na szybko. Ragù potrzebuje czasu – mięso (mieszanka wołowiny i wieprzowiny z pancettą) smaży się najpierw na mocnym ogniu, by nabrało koloru, potem długo dusi się z winem, passatą i koncentratem, aż smaki się przenikną i sos zgęstnieje, pozbawiony nadmiaru płynów. Beszamel robi się klasycznie: masło z mąką na złoty kolor, potem mleko i szczypta gałki, aż stanie się aksamitny.

Warstwy układa się z wyczuciem – od cienkiej warstwy beszamelu na dnie, przez makaron, ragù i Parmigiano, powtarzając rytm kilka razy. Pieczenie w 180°C z termoobiegiem pozwala wszystkiemu się scalić, a krótki grill na końcu daje tę niepowtarzalną, chrupiącą skórkę. Po wyjęciu warto dać lasagne odetchnąć – warstwy się ustabilizują, a smaki jeszcze bardziej się zaprzyjaźnią. To danie, które smakuje najlepiej następnego dnia, gdy wszystko zdąży się przegryźć. W Bolonii robi się je na święta i rodzinne niedziele, bo wymaga obecności i czasu – dokładnie tego, czego nam dzisiaj często brakuje.