Sałatka z ciecierzycy i tuńczyka

Ta hiszpańska sałatka z ciecierzycy i tuńczyka to szybki, sycący i pełen słońca lunch, w którym chrupkość warzyw, delikatna strączkowa baza i tłusty tuńczyk w oliwie łączą się w coś, po czym wraca się z przyjemnością nawet w środku tygodnia.

Ciecierzyca i tuńczyk to para, która w hiszpańskiej kuchni łączy się niemal automatycznie. W Andaluzji strączki są fundamentem diety, a konserwa z tuńczyka w dobrej oliwie – codziennym luksusem, który nie wymaga ceremonii. Stąd właśnie bierze się ta sałatka: nie pretensjonalna, nie „na pokaz”, tylko konkretna, pełna białka, błonnika i zdrowych tłuszczów, którą da się zrobić w kwadrans, a potem zjeść od razu albo schować do lodówki na jutro.

Filozofia jest prosta. Ciecierzyca (najlepiej z puszki, ale porządnie przepłukana i odsączona) daje solidną, lekko orzechową bazę. Tuńczyk w oliwie – nie ten w wodzie, tylko ten, który już niesie smak – wnosi głębię i tłustość. Reszta to świeżość: czerwona papryka pokrojona w cienkie paski, cebula w piórkach, pomidor w nieduże kawałki. Wszystko ląduje w misce, dostaje porządną oliwę z oliwek (hiszpańską, jeśli da się), szczyptę soli morskiej, świeżo mielony pieprz i garść posiekanej natki pietruszki. Koniec. Żadnego majonezu, żadnego skomplikowanego winegretu – tylko czysty smak składników.

Kilka rzeczy, które wychodzą z praktyki wielu przepisów. Ciecierzycę warto dobrze osuszyć, żeby sałatka nie pływała. Tuńczyka nie rozgniataj na pastę – niech zostaną kawałki. Cebulę, jeśli jest zbyt ostra, można na chwilę zalać zimną wodą. A całość najlepiej zostawić choć na dziesięć–piętnaście minut, żeby smaki się przegryzły. Wtedy papryka oddaje sok, oliwa łączy wszystko, a pietruszka pachnie jak lato.

Hiszpanie jedzą ją to lunch, my możemy na kolację albo do pracy w pudełku.